Samenvatting

Doel: Bijdragen aan kennis over betere samenwerking tussen persoon, hulpverlening en naasten Methode: Kwalitatief onderzoek door middel van diepte-interviews met persoon, naaste en hulpverlener en hierop volgend een dialoogsessie waarin persoon, naaste en hulpverlener met elkaar uitwisselen rondom de onderlinge verwachtingen, rollen en verantwoordelijkheden. Resultaten: Voorlopige resultaten laten zien dat goede samenwerking ten eerst afhangt van contact, bejegening en laagdrempeligheid bij de hulpverlener. Wanneer mensen niet worden begrepen door de omgeving of hulpverlener veroorzaakt de frustratie om het onbegrip gedrag dat het onderlinge contact verder verstoort. Hiermee ontstaat een vicieuze cirkel. Effectieve houdingsaspecten om samenwerking vorm te geven blijken: gelijkwaardigheid, echt luisteren, open en nieuwsgierig, aansluiten bij wat de persoon belangrijk vindt (zingeving en normen). Hiernaast blijkt dat de rol van naasten in de situatie groot is; naasten bieden op vele manieren steun (praktisch, emotioneel, financieel, informatie) maar hebben daarnaast een signalerende en zorgtoeleidende rol. Binnen de zorg wordt de kennis en rol van de naaste nog nauwelijks erkend, herkend en benut. Conclusies: Om tot betere samenwerking binnen de triade ‘persoon, hulpverlening en naasten’ te komen, is nodig dat wordt geïnvesteerd in systemisch en netwerkgericht werken, met specifieke aandacht voor de visie, attitude en houding die bij deze werkwijze vereist zijn.