Samenvatting

‘Montessori is burgerschap’, vertelt een directeur uit het Montessori primair
onderwijs. Het is een wel vaker gehoorde uitspraak in het montessorionderwijs.
Toch lijkt het handen en voeten geven aan deze uitspraak in de praktijk soms
best lastig. Het gaat namelijk om het expliciteren van Montessori’s visie op de
ontwikkeling van kinderen in relatie tot burgerschapsonderwijs – een woord dat
in haar tijd nog niet bestond — én om het in de praktijk brengen van deze visie.
Het is dus de taak van scholen om Montessori’s visie op burgerschapsonderwijs
betekenisvol te verbinden met de hedendaagse eisen die de overheid stelt en
met de populatie van kinderen die hier en nu montessorischolen bezoeken.
Het gaat dus om de vertaling van de visie naar praktijk, rekening houdend met
wettelijke eisen en de schoolpopulatie. Hoe doe je dat precies? Wat gebeurt
er dan in de groep, in de school, om te werken aan burgerschap dat aan deze
drie pijlers tegemoet komt? Welke beleid schrijven we daarover als school?
Hoe zorgen we voor een samenhangend en doelgericht curriculum?
Welke aanpakken uit het montessorionderwijs zijn in zichzelf al burgerschapsonderwijs?
En welke middelen zijn er om de ontwikkeling van de burgerschapscompetenties
van kinderen en leerlingen te monitoren? Kortom: als montessori
burgerschapsonderwijs is, hoe leggen we dat uit en geven we dat vorm?